Η Μάνη μας.

«…Περαστικός βλέπεις τη Μάνη σε τρεις ημέρες, περπατητής σε τρεις μήνες και για να δεις τη ψυχή της θέλεις τρεις ζωές. Μία για τη θάλασσα, μία για τα βουνά της και μία για τους ανθρώπους της…»

Ένα υπέροχο βίντεο με πανέμορφα τοπία δημιουργημένο με πολύ αγάπη από Stefanos Leftakis & Antzi Makri
Πέτρινοι πύργοι και σιωπηλά χωριά. Άγραφοι νόμοι που χτίζουν συνειδήσεις και θρύλους.

Η Μάνη είναι περιοχή της Λακωνίας με έκταση 1800 τετραγωνικά χλμ. που καταλήγει στο ακρωτήριο Ταίναρο. Βρίσκεται στο νότιο μέρος του Νομού Λακωνίας και δυτικά βρέχεται από το Μεσσηνιακό κόλπο. Σπονδυλική στήλη της χερσονήσου είναι το όρος Ταΰγετος. Οι κύριες επαρχίες της Λακωνικής Μάνης είναι το Γύθειο και το Οίτυλο. Η Αρεόπολη είναι η πρωτεύουσα του Οιτύλου και το διοικητικό κέντρο.

Η Λακωνική Μάνη έχει αστείρευτη ιστορία μέσα στους αιώνες. Δεν υπάρχει ιστορική περίοδος από την αρχαία Ελλάδα μέχρι σήμερα στην οποία να μην πρωταγωνίστησε η Μάνη. Ο επισκέπτης θα έχει την δυνατότητα να ενημερωθεί από το προσωπικό μας για την ιστορία και τις τοπικές παραδόσεις

Η Μάνη είναι ιστορική περιοχή της Πελοποννήσου που εκτείνεται στη χερσόνησο του Ταϋγέτου.

Γεωγραφικά η κυρίως Μάνη ή Μέσα Μάνη, όπως ονομάζεται τοπικά, ορίζεται από τον αυχένα του Ταΰγετου Σαγιά και καταλήγει στο Ακρωτήριο Ταίναρο. Η Μέσα Μάνη διακρίνεται με βάση την κατά μήκος κορυφογραμμή στην Ανατολική Μάνη , που βλέπει προς το Λακωνικό Κόλπο και στη Δυτική Μάνη που βλέπει στο Μεσσηνιακό Κόλπο.

Ιστορία
Η σημαία της Μάνης(de facto)Nαός Ταξιαρχών, ανεγέρθηκε τον 11ο αιώνα, Χαρούδα Πύργου Διρού Λακωνίας

Σύμφωνα με αρχαιολογικές έρευνες στην περιοχή, η Μάνη ήταν κατοικημένη από την παλαιολιθική εποχή. Τα ευρήματα στο Σπήλαιο Απήδημα  και ο “Ταινάριος άνθρωπος” έχουν αυξήσει κατακόρυφα το επιστημονικό ενδιαφέρον για την περιοχή. Για πρώτη φορά συναντάμε αναφορές σε πόλεις της περιοχής (Καρδαμύλη, Οίτυλος, Γύθειον, Ενόπη κ.α.) από τον Όμηρο.

Αμέσως μετά την κατάληψη της Κωνσταντινούπολης από τους Τούρκους, πολλές αρχοντικές Βυζαντινές οικογένειες κατέφυγαν στη Μάνη. Το Μάιο του 1460, που ο  Μωάμεθ Β μπήκε στην Πελοπόννησο, γνωρίζοντας τον ιδιότυπο χαρακτήρα των Μανιατών δεν εξεστράτευσε εναντίον τους, αλλά προσπάθησε να προσεταιριστεί τον αρχηγό τους, Κροκόδειλο Κλαδά, για να έχει τη στήριξή του στην προδιαγραφόμενη σύρραξη μεταξύ Τούρκων και Ενετών. Οι Μανιάτες απόκρουσαν τις προσφορές του Τούρκου κατακτητή και συμμάχησαν με τους Ενετούς.

Η Μάνη δεν υποτάχθηκε στους Οθωμανούς καθώς οι τελευταίοι υπολόγισαν το κόστος της καθυπόταξής της δυσβάστακτο σε σχέση με τα οικονομικά και άλλα οφέλη που θα μπορούσε η περιοχή να προσφέρει. Παράλληλα, το απρόσβλητο της περιοχής έκανε πολλούς κατοίκους από τουρκοκρατούμενες περιοχές να καταφεύγουν στη Μάνη.

Παρουσία ΥΕΘΑ Πάνου Καμμένου στην εκδήλωση εορτασμού της ηρωϊκής ...
Στον απελευθερωτικό αγώνα η Μάνη πρόσφερε πάρα πολλά.

Η Φιλική Εταιρεία θεωρούσε τη Μάνη ως την πιο ασφαλή αφετηρία για τον ξεσηκωμό και τα γεγονότα δεν τη διέψευσαν. Ιστορική είναι η μάχη της Βέργας, όπου ο Ιμπραήμ χάνει τα δύο τρίτα του στρατού του, ενώ τον κατατροπώνουν και οι γυναίκες του Δυρού, που αμυνόμενες με δρεπάνια και ξύλα ματαιώνουν την προσπάθειά του για απόβαση.

Μετά την ηρωική περίοδο της επανάστασης του 1821, στις προσπάθειες του Ιωάννη Καποδίστρια και του Όθωνα να ανασυντάξουν σε ενιαίο κράτος τις απελευθερωμένες περιοχές, οι Μανιάτες αντιστέκονταν στο να υποταχθούν στην κυβέρνηση του ελληνικού κράτους, αντιδρώντας στο διοικητικό σύστημα πού επιβλήθηκε. Η αντίδραση τους αυτή εκδηλώθηκε ένοπλα, και σημαδεύτηκε με τη δολοφονία του Καποδίστρια από τον Γεώργιο Μαυρομιχάλη, γιο του οπλαρχηγού και ηγεμόνα της Μάνης Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη. Οι τελευταίες ταραχές έγιναν το 1862-63. Στα επόμενα χρόνια επικράτησε μια προσπάθεια συμβιβασμού και η Μάνη ειρήνευσε.

Δεσμοί με Μακεδονία και Κρήτη

Κατεξοχήν εκπαιδευμένοι ως πολεμιστές, οι Μανιάτες δεν σταμάτησαν με την απελευθέρωση του τόπου τους από τους κατακτητές. Πολέμησαν ηρωικά σε όλους τους ελληνικούς απελευθερωτικούς αγώνες, στη Θεσσαλία, στην Ήπειρο, στην Κρήτη και στη Μικρά Ασία.

Ειδικότερα, η σημαντική προσφορά των Μανιατών στο Μακεδονικό Αγώνα (1904 – 1907), με χιλιάδες εθελοντές αγωνιστές που ακολούθησαν τους Μανιάτες καπεταναίους οπλαρχηγούς του ελληνικού στρατού, έχει διατηρήσει έκτοτε ισχυρούς δεσμούς μεταξύ των Μακεδόνων και των Μανιατών.

Λόγω της εγγύτητας της νότιας Πελοποννήσου με τη δυτική Κρήτη και τα Κύθηρα, των εμπορικών και ναυτικών σχέσεων, αλλά και της ασφάλειας των απόρθητων χωριών της Μάνης, υπήρξαν κρίσιμες ιστορικές στιγμές όπου Κρητικοί βρήκαν καταφύγιο και εγκαταστάθηκαν εκεί. Το 1645, όταν οι Τούρκοι επιτέθηκαν εναντίον των Ενετών και κατέλαβαν τα Χανιά, όπως και το 1669, όταν η πόλη του «Χάνδακα» παραδόθηκε στους Τούρκους, οι κάτοικοι της πόλης και άλλοι Κρητικοί που είχαν καταφύγει εκεί, πέρασαν στις απέναντι ακτές της Μάνης όπου πίστευαν ότι θα ήταν ασφαλείς.

Υπήρξαν όμως και Μανιάτες που αναζήτησαν καταφύγιο στην Κρήτη, σε στιγμές όπως το 1715 (ανακατάληψη της Πελοποννήσου από τους Τούρκους) και το 1770. Στην μεγάλη κρητική επανάσταση του 1866-69 οι Μανιάτες φέρθηκαν στους Κρητικούς σαν γνήσιοι αδελφοί, όταν εκατοντάδες εμπειροπόλεμοι εθελοντές Μανιάτες βρέθηκαν στην Κρήτη. Την ίδια συμπεριφορά έδειξαν οι Μανιάτες και στην Επανάσταση του ‘97.

Ο Ελευθέριος Βενιζέλος, ηγετική φυσιογνωμία της Κρήτης με καταγωγή της οικογένειάς του από τη Λακωνική Μάνη, είχε δηλώσει 

“Αισθάνομαι υπερηφάνεια, διότι στις φλέβες μου ρέει διασταυρωμένο Λακωνικό και Κρητικό αίμα και άμα έχω κοντά μου τους Κρητικούς και τους Μανιάτες έχω ολόκληρη την Ελλάδα”.
«Αυτά τα δέντρα δε βολεύονται µε λιγότερο ουρανό, αυτές οι πέτρες δε βολεύονται κάτω από τα ξένα βήµατα, αυτά τα πρόσωπα δε βολεύονται παρά µόνο στον ήλιο, αυτές οι καρδιές δε βολεύονται παρά µόνο στο δίκαιο» Γιάννης Ρίτσος
Παραδόσεις

Η σημασία της μανιάτικης αυτονομίας και η ηρωική αντίστασή της στην πίεση της οθωμανικής αυτοκρατορίας, είναι τεράστια και κανείς δεν μπορεί να την αρνηθεί. Την περίοδο εκείνη η Μάνη, προσέφερε, όχι μόνο ένα ασφαλές καταφύγιο σε κάθε διωκόμενο, αλλά κυρίως σηματοδοτούσε στις ψυχές των υπόδουλων Ελλήνων, το πραγματοποιημένο όραμα της ελεύθερης Ελλάδας. Οι χιλιάδες ένοπλοι και άριστα εκπαιδευμένοι Μανιάτες, αποτελούσαν τον κρίσιμο και καθοριστικό παράγοντα, κάθε ολοκληρωμένου σχεδίου που στόχευε στην αποτίναξη του τουρκικού ζυγού.

Η αντίληψη όμως ότι η μανιάτικη ελευθερία είναι κάτι που «εκδηλώνεται» για πρώτη φορά στην Τουρκοκρατία, επειδή το δύσβατο του τόπου και ο αγώνας ενός κατά βάση πολεμικού λαού υποχρέωσε τους Τούρκους να αποδεχθούν μια μορφή αυτοδιοίκησης Ελλήνων από Έλληνες, υποτιμά αν δεν αλλοιώνει την ουσία της μανιάτικης ελευθερίας.

Οι Οθωμανοί βρήκαν τη Μάνη ήδη ελεύθερη, ένοπλη και αποφασισμένη να προβάλλει και κατά των Τούρκων την ίδια πεισματική αντίσταση που είχε αντιτάξει και κατά των Ενετών, αλλά και άλλων. Η “λεπτομέρεια” αυτή, είναι που τη διαχωρίζει ουσιαστικά από άλλες περιοχές της Ελλάδας που ανέπτυξαν αντίσταση κατά της Οθωμανικής κατοχής. Οι απαντήσεις θα πρέπει να αναζητηθούν στην ιδιαίτερη οργάνωση της Μανιάτικης κοινωνίας, που είναι μοναδική στον Ελλαδικό χώρο.

Στην περιοχή της Μάνης, από τη παρακμή της Σπάρτης έως και αρκετά χρόνια μετά την ίδρυση του Ελληνικού κράτους, υπήρξε έντονη η απουσία κάθε κρατικής οργάνωσης και διοίκησης. Έτσι οι Μανιάτες αναγκάστηκαν να ρυθμίσουν τη ζωή τους χωρίς την παρουσία κεντρικής δικαστικής και εκτελεστικής εξουσίας. Όρισαν έτσι τους δικούς τους κανόνες ζωής και συμπεριφοράς με οδηγό τη Παράδοση και την Ανάγκη.

Το κοινωνικό σύστημα της Μάνης ήταν ένα είδος ομοσπονδίας ανεξάρτητων και ελεύθερων γενών.

Ο πυρήνας της ήταν η ένοπλη μανιάτικη πατριά που τα ίχνη της απώτερης καταγωγής της θα πρέπει να αναζητηθούν ίσως και πριν από τους ιστορικούς χρόνους. Η αρχαϊκή ένοπλη αγροτική πατριά ήταν από την αρχή και παρέμεινε σχεδόν μέχρι το τέλος ο άξονας της οικονομικής και της κοινωνικής οργάνωσης της Μανιάτικης κοινωνίας.

Στη μανιάτικη πατριά, η εξουσία των ενόπλων ανδρών που ανήκουν στο γένος, των “γερόντων” προσωποποιεί ένα σύστημα οργάνωσης, όσων προέρχονται από κοινούς προγόνους. Η οργάνωση αυτή ασκεί από κοινού, εκπροσωπούμενη από τον “πρώτο τη τάξει γέροντα” όλη τη διευθυντική και δικαστική εξουσία του γένους και τη διαχείριση των οικονομικών του πόρων.

Η κοινή καταγωγή, οι δεσμοί του αίματος, η αρχαϊκή Ελληνική κοινότητα και τα υψηλά αισθήματα αλτρουισμού και αυτοθυσίας που αναπτύσσονται μέσα σε αυτή κάνουν τους Μανιάτες να αισθάνονται όλο και πιο έντονη τη διαφορετικότητα τους από το σύνολο των άλλων που βρίσκονται γύρω τους.

Η κατάκτηση τους δεν θα είχε μόνο τη διάσταση μιας αλλαγής του επικυρίαρχου, αλλά θα έπαιρνε το νόημα μιας ολοκληρωτικής υπαρξιακής καταστροφής. Η ελευθερία, είναι για τις μανιάτικες πατριές μια καθαρά βιωματική σχέση. Το γένος βίωνε την ελευθερία του ως τρόπο ζωής. σύμφυτο με την ίδια του την ύπαρξη. Και η υπεράσπιση της ελευθερίας αυτής ήταν το πρώτιστο μέλημα. Το πλέγμα της αλληλεξάρτησης των μελών της μανιάτικης πατριάς είχε κυρίως πολεμικό χαρακτήρα. Και οι μανιάτικοι οικισμοί είναι κατ’ αρχήν οχυρά που υπηρετούν την άμυνα του γένους.

Τα Μανιάτικα φρούρια φαίνονται να αποτελούν μόνιμο πονοκέφαλο για τον “στρατηγό του θέματος” όπως και αργότερα για τον Δεσπότη του Μιστρά.

Η αυτόνομη Μάνη της Τουρκοκρατίας, δεν είναι παρά το ανεξάρτητο Ελληνικό κράτος που υπάρχει πριν από αυτήν και κατά τη διάρκεια της υπερασπίζεται με τα όπλα τα φυσικά του σύνορα.

Στους κόλπους του ελεύθερου γένους, πραγματώθηκε ένας υψηλός κοινοτικός πολιτισμός με αναπτυγμένα αισθήματα αλτρουισμού και αλληλεγγύης.

Το γένος υπήρξε για τους προγόνους μας το ασφαλές καταφύγιο της προσωπικής ελευθερίας και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας ...

Video Creators: Stefanos Leftakis & Antzi Makri

https://stefanosleftakis.com/

Ένας καινοτόμος βιοδιεγέρτης | Αύξηση ποσότητας και ποιότητας παραγωγής.

AgroPublic

Αγροτικά Νέα της Πελοποννήσου.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Translate :