ΑΛΟΗ: Οι ποικιλίες, τα είδη και οι χρήσεις της

Γράφει η Γεωργία Τιγγινάγκα, Δασολόγος του τμήματος δασολογίας και διαχείρισης φυσικού περιβάλλοντος του Γεωπονικού Παν. Αθηνών

ΑΛΟΗ – ΤΟ ΕΙΔΟΣ

Η Αλόη πήρε το όνομα της από το αρχαίο ελληνικό ‘άλσος’ που σημαίνει πικρό και παραπέμπει στην πικρή γεύση την οποία έχει η γέλη αλλά και τα φύλλα της. Άλλη άποψη είναι πως το όνομα της έχει εβραϊκή προέλευση από τη λέξη ‘allal’ ή από την αραβική ‘alloeh’ ή από την αραμαϊκή ‘hatal’ με την ίδια σημασία. Η Αλόη είναι γνωστή ωστόσο και ως ‘το κρίνο της ερήμου’ ή ‘το φυτό της αθανασίας’ και έχει προσδιοριστεί από την φαρμακευτική του χρήση. 

Η Αλόη ανήκει στην οικογένεια Aloaceae και είναι αυτοφυή φυτό κυρίως στην Αφρική και τη Μεσόγειο. Είναι πολυετές παχύφυτο με βραδεία ανάπτυξη, με ύψος έως 160 εκ., ωστόσο υπάρχουν και κάποια είδη που έχουν την δυνατότητα να γίνουν δένδρα και είδη που τα φύλλα τους είναι στο επίπεδο του εδάφους. Τα φύλλα παρουσιάζονται σε όρθια ανάπτυξη με πυκνή διάταξη ροζέτα στη βάση που ανοίγει προς τα πάνω, παχιά, σαρκώδη, με πλατύ λογχοειδές σχήμα, με οδοντωτές άκρες οι οποίες παρουσιάζουν λευκό χρώμα αγκαθών. Παρουσιάζουν τέσσερα στρώματα και πιο συγκεκριμένα το φλοιό, τον υποφλοιώδη χιτώνα, το στρώμα της κόλλας και το παρέγχυμα. Ο καρπός της είναι κάψα και φέρει πολλούς σπόρους καφέ χρώματος. Έχει επιφανειακό ριζικό σύστημα, το οποίο ανταποκρίνεται αρκετά σε ξηρασία, αλλά παρουσιάζει ευαισθησία σε συνθήκες ισχυρών ανέμων. Είναι φυτό CAM, δηλαδή φωτοσυνθέτει την ημέρα με κλειστά τα στομάτια με αποτέλεσμα να μειώνεται η απώλεια νερού μέσω της διαπνοής. Προτιμά τα ξηρά και αμμώδη εδάφη και τον ίσκιο και για αυτό το λόγω προτιμάται να καλλιεργείται ανάμεσα σε οπωροφόρα δένδρα. Η αναπαραγωγή πραγματοποιείται με παρακλάδια γύρω από την κύρια βάση του στελέχους ή μέσω σπόρων. Κατάλληλες συνθήκες μεταμόσχευσης παρατηρούνται την άνοιξη. 

Γενικά, το γένος της αλόης αποτελείται από περισσότερα από 500 είδη.

 Τα σημαντικότερα είδη είναι:
  1. Aloe Vera
  2. Aloe Albida
  3. Aloe Bakeri
  4. Aloe Capitata
  5. Aloe Helenae
  6. Aloe Juddii
  7. Aloe Maculata
  8. Aloe Africana
  9. Aloe Wildii
  10. Aloe Rauhii

ALOE VERA (ΑΛΟΗ ΒΕΡΑ) | Horomidis Agronomic Corp.

Οι κυριότερες ποικιλίες είναι:
  1. Aloe Socotrine
  2. Aloe ferox
  3. Aloe Arborescens
  4. Aloe Chinensis
  5. Aloe Aristata
  6. Aloe Peglerae
  7. Aloe Humilis
  8. Aloe Variegata
  9. Aloe Distans
  10. Aloe Saponaia

 

Το φυτό προέρχεται από την Αφρική και χρησιμοποιείται από πολύ παλιά για θεραπευτικούς, καλλωπιστικούς αλλά και ιατρικούς σκοπούς από πολλούς πολιτισμούς. Η διάδοση της Αλόης πραγματοποιήθηκε από τους Ισπανούς μέσω των φυτειών που είχαν στις αποικίες τους για διάφορες χρήσεις. 

Ανάλογα με τη χρήση τους διακρίνονται για:
  • Την παραγωγή εκχυλίσματος ως ακατέργαστων φαρμάκων.
  • Την παραγωγή γέλης για τη χρήση της σε τρόφιμα.

 

ΧΡΗΣΕΙΣ

Η Αλόη χρησιμοποιείται τόσο για ιατρικούς και θεραπευτικούς σκοπούς, όσο και σε καλλυντικά και τρόφιμα. Οι εκκρίσεις του φυτού μπορούν να χρησιμοποιηθούν είτε σε νωπή μορφή, είτε σε αποξηραμένη. Η νωπή έκκριση χρησιμοποιείται συνήθως σε δερματικές παθήσεις όπως ερεθισμούς, πληγές, καψίματα αλλά και σε μώλωπες και η αποξηραμένη έχει υπατικές, καθαρτικές και αντιελμινθικές δράσεις. Χρησιμοποιείται επίσης στην αρθρίτιδα, στο άσθμα, στην καντιντίαση, σε σύνδρομο χρόνιας κόπωσης, σε διαταραχές του πεπτικού συστήματος, σε δερματικά προβλήματα όπως ψωρίαση, ακμή κ.λπ. και έλκη. Γενικά, η Αλόη έχει αντιφλεγμονώδη, καθαρτική, αντιμικροβιακή, αντιμυκητιακή αλλά και ενυδατική δράση.

 

ΑΝΤΙΕΝΔΕΙΞΕΙΣ

Η Αλόη πρέπει να αποφεύγεται στην εγκυμοσύνη, διότι διεγείρει το έντερο με αποτέλεσμα να επηρεάσει τη μήτρα. Ωστόσο αρκετές φορές σε εγκυμοσύνες έχει χρησιμοποιηθεί ο χυμός της Αλόης ως τονωτικό. Ακόμα σε διαβητικούς, σε συνεννόηση με το γιατρό μπορεί να βοηθήσει στη βελτίωση του παγκρέατος με αποτέλεσμα να παράξει ινσουλίνη. Η πλεονάζουσα ποσότητα της ινσουλίνης μπορεί να μην είναι ασφαλής. Επιπροσθέτως, σε αλλεργικά άτομα θα πρέπει να αποφεύγεται.

 

ΠΑΡΕΝΕΡΓΕΙΕΣ

Κάποιες από τις κύριες παρενέργειες είναι οι κοιλιακές κράμπες, η διάρροια με αιμορραγία. Επίσης, μπορεί να προκαλέσει οξεία ηπατίτιδα, καταστροφή φυσιολογικής μικροχλωρίδας, βλάβες στα νεφρά, αιματουρία, απώλεια ηλεκτρολυτών, δερματίτιδα και αποβολή στην εγκυμοσύνη.

 

ΠΗΓΕΣ

http://dspace.aua.gr/xmlui/bitstream/handle/10329/6907/Pantazi_E.pdf?sequence=3

http://eureka.teithe.gr/jspui/bitstream/123456789/11624/1/Ksefteri.pdf

 

AgroPublic

Αγροτικά Νέα της Πελοποννήσου.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Translate :